O Zakonie

zak1Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych jest zakonem założonym przez świętego Franciszka z Asyżu pod nazwą Braci Mniejszych. Do tej nazwy prawie w samym początku dodano miano Konwentualnych.

Zakon nasz z woli świętego Ojca Franciszka od samego założenia jest prawdziwą wspólnotą, przeto jego członkowie jako bracia tworzą jedną rodzinę, uczestniczą w życiu i działalności wspólnoty.

Święty Franciszek pragnął, aby jego bracia nazywali się Braćmi Mniejszymi, „aby jego uczniowie z samej nazwy uczyli się, że przyszli do szkoły pokornego Chrystusa po naukę pokory”.

Łączenie się naszych braci w braterskiej wspólnocie klasztornej w ścisłym znaczeniu tego słowa sprzyja wzrostowi pobożności, życiu bardziej uporządkowanemu, odmawianiu oficjum Bożego, lepszej formacji kandydatów, studium teologii i innym dziełom apostolskim, wykonywanym w służbie Kościoła, tak aby królestwo Chrystusowe, pod szczególną opieką Niepokalanej, szerzyło się w całym świecie.

W Zakonie życie kontemplacyjne wiąże się ściśle z działalnością apostolską. Apostolstwo to sprawują kapłani przy współpracy kleryków i braci zakonnych. Cały Zakon i poszczególni bracia, ze względu na wspólne dobro całego ludu Bożego, podlegają bezpośrednio papieżowi.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit.

Podstawą Zakonu są śluby zakonne, przez które bracia poświęcają się życiu ewangelicznemu w doskonałej miłości, nie tylko przez stosowanie ogólnych środków świętości, ale również przez związanie się węzłami ślubów publicznych posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, przez które za pośrednictwem Kościoła oddają się całkowicie Bogu, oraz przez zachowanie życia wspólnotowego, Reguły i Konstytucji Zakonu. Przez śluby wieczyste bracia zostają definitywnie włączeni do Zakonu.

Bracia przez profesję ślubów posłuszeństwa, ubóstwa i czystości:

  • W szczególny sposób poświęcają się Bogu bezpośrednio i całkowicie;
  • W szczególny sposób poświęcają się Bogu bezpośrednio i całkowicie;
  • Pełniej wyrażając konsekrację dokonaną przez chrzest, budzą zapał miłości, doskonalą się na drodze pielgrzymów i pokutników oraz dobrowolnie wyrzekają się dóbr materialnych, które świat tak bardzo ceni.

Reguła, czyli sposób życia Braci Mniejszych, zatwierdzona przez Honoriusza III, a przez innych papieży objaśniona, jest podstawowym prawem całego Zakonu; bracia czerpią z niej natchnienie i do niej stosują swoje życie.

Bracia dokładają starań, aby Regułę, Konstytucje i statuty zachowywać, jak tego wymagają zobowiązania wynikające ze ślubów zakonnych, z umiłowania doskonałości ewangelicznej według ducha Zakonu.

Zakon dzieli się na prowincje, do których bracia są przypisani. Prowincje składają się z klasztorów, czyli wspólnot, do których należą bracia, jako członkowie jednej rodziny.

[z Konstytucji Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych]