Historia Zakonu

Zakon Braci Mniejszych został założony przez św. Franciszka z Asyżu w XIII wieku.

Św. Franciszek, po swoim nawróceniu i wyrzeczeniu się własności przed biskupem Gwidonem, około roku 1206, początkowo prowadził życie pustelnika ale wkrótce urzeczeni przykładem jego życia przyłączyli się do niego naśladowcy. Jak napisał później w testamencie „Pan dał mi braci”. Gdy braci było dwunastu, Franciszek napisał dla nich krótką regułę, a papież Innocenty III w 1209 r. zatwierdził ją ustnie.

Ostateczne zatwierdzenie reguły specjalną bullą nastąpiło 29 listopada 1223 r. przez papieża Honoriusza III. Zakon liczył wówczas ponad 5000 braci.

Zakon Braci Mniejszych bardzo szybko się rozrastał, już za życia założyciela franciszkanie byli obecni w całych Włoszech a prócz tego w Ziemi Świętej, we Francji, w Niemczech, na Węgrzech. Do Polski pierwsi franciszkanie przybyli z Czech. Pierwszy klasztor powstał w Krakowie w 1237 roku. W tym roku bracia przybyli również na Ruś. Pierwszym był klasztor w Przemyślu. Powstanie klasztoru wiąże się z powstaniem biskupstwa w tym mieście. Pierwszym biskupem był franciszkanin z Niemiec i on to sprowadził ze swojej ojczyzny pierwszych braci.

Wkrótce po tym powstał klasztor we Lwowie, który stał się centrum życia franciszkańskiego na Rusi przez całe stulecia. W tym mieście bracia byli nieprzerwanie obecni od początku XIV wieku aż po dzień dzisiejszy. A od 1625 r. do 1947 r. rezydował tu prowincjał, było seminarium duchowne i nowicjat. Ciągłość zakonowi zapewnił o. bp Rafał Kiernicki, który przez lata komunistycznego reżimu pozostał we Lwowie i był proboszczem katedry łacińskiej.