O Nas

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych jest zakonem założonym przez świętego Franciszka z Asyżu pod nazwą Braci Mniejszych. Do tej nazwy prawie w samym początku dodano miano Konwentualnych.

Zakon nasz z woli świętego Ojca Franciszka od samego założenia jest prawdziwą wspólnotą, przeto jego członkowie jako bracia tworzą jedną rodzinę, uczestniczą w życiu i działalności wspólnoty.

Święty Franciszek pragnął, aby jego bracia nazywali się Braćmi Mniejszymi, „aby jego uczniowie z samej nazwy uczyli się, że przyszli do szkoły pokornego Chrystusa po naukę pokory”.
Łączenie się naszych braci w braterskiej wspólnocie klasztornej w ścisłym znaczeniu tego słowa sprzyja wzrostowi pobożności, życiu bardziej uporządkowanemu, odmawianiu oficjum Bożego, lepszej formacji kandydatów, studium teologii i innym dziełom apostolskim, wykonywanym w służbie Kościoła, tak aby królestwo Chrystusowe, pod szczególną opieką Niepokalanej, szerzyło się w całym świecie.
W Zakonie życie kontemplacyjne wiąże się ściśle z działalnością apostolską. Apostolstwo to sprawują kapłani przy współpracy kleryków i braci zakonnych. Cały Zakon i poszczególni bracia, ze względu na wspólne dobro całego ludu Bożego, podlegają bezpośrednio papieżowi.

Podstawą Zakonu są śluby zakonne, przez które bracia poświęcają się życiu ewangelicznemu w doskonałej miłości, nie tylko przez stosowanie ogólnych środków świętości, ale również przez związanie się węzłami ślubów publicznych posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, przez które za pośrednictwem Kościoła oddają się całkowicie Bogu, oraz przez zachowanie życia wspólnotowego, Reguły i Konstytucji Zakonu. Przez śluby wieczyste bracia zostają definitywnie włączeni do Zakonu.

Bracia przez profesję ślubów posłuszeństwa, ubóstwa i czystości:
a) W szczególny sposób poświęcają się Bogu bezpośrednio i całkowicie;
b) Lepiej przystosowują się do rodzaju życia, jaki obrał sobie Chrystus Pan, oraz w szczególny sposób zespalają się z Kościołem i jego zbawczą misją;
c) Pełniej wyrażając konsekrację dokonaną przez chrzest, budzą zapał miłości, doskonalą się na drodze pielgrzymów i pokutników oraz dobrowolnie wyrzekają się dóbr materialnych, które świat tak bardzo ceni.

Reguła, czyli sposób życia Braci Mniejszych, zatwierdzona przez Honoriusza III, a przez innych papieży objaśniona, jest podstawowym prawem całego Zakonu; bracia czerpią z niej natchnienie i do niej stosują swoje życie.
Bracia dokładają starań, aby Regułę, Konstytucje i statuty zachowywać, jak tego wymagają zobowiązania wynikające ze ślubów zakonnych, z umiłowania doskonałości ewangelicznej według ducha Zakonu.
Zakon dzieli się na prowincje, do których bracia są przypisani. Prowincje składają się z klasztorów, czyli wspólnot, do których należą bracia, jako członkowie jednej rodziny.

[z Konstytucji Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych]