Maćkowce

Parafia rzymskokatolicka w Maćkowcach na Podolu istnieje zaledwie od roku. Oficjalnie została erygowana 8 września 2010 r. dekretem biskupa kamieniecko-podolskiego, Leona Dubrawskiego, i przekazana Zakonowi Braci Mniejszych Konwentualnych.

Kościół w tej miejscowości, który pełni dziś funkcję świątyni parafialnej, został wybudowany pod koniec lat 90-tych XX w. Inicjatorem i prowadzącym budowę był Stanisław Białobrzycki. Kościół został wybudowany na cmentarzu, w północno-wschodniej części wioski. Cmentarz grzebalny powstał tam prawdopodobnie w latach 30-tych XX w., bo z tego czasu są najstarsze mogiły. Niedaleko cmentarza znajdowała się przydrożna kapliczka, która w 1937 r. została zburzona. Niestety, nikt nie wie, kiedy została wybudowana ani jak wyglądała. Nie zachowały żadne informacje na ten temat.

Od chwili swojego wybudowania świątynia pełniła funkcję kaplicy dojazdowej parafii św. Anny w Chmielnickim na Gryczanach, obsługiwanej przez jezuitów.

Dzieje osadnictwa polskiego na tych terenach sięgają XVII w., kiedy to na tereny wyludnione po najazdach Tatarów i wojnach tureckich zaczęli napływać osadnicy z Królestwa Polskiego. Polacy przybywają na Ruś początkowo jako żywioł kupiecki i rzemieślniczy do miast, które otrzymały prawo magdeburskie.

Największa fala osadnictwa polskiego na Podolu przyszła po odzyskaniu tych ziem przez Rzeczpospolitą w 1699 r., po 27-letnim panowaniu tureckim. Zaludniały się przede wszystkim wielkie miejscowości: Szarogród, Międzybórz, Latyczów.

Późniejsze dzieło kolonizacji ziem Podola wsparły możne rodziny magnackie. Dzięki nim powstały takie miasta, jak Płoskirow (dziś Chmielnicki), Gródek, Szarogród. Nowe osady zakładali również biskupi kamienieccy.

Pomimo ciągłego mieszania się na tych ziemiach kultur, narodów i języków, całe połacie podolskiej ziemi potrafiły zachować polski charakter narodowościowy. Zwłaszcza w czasie rewolucji bolszewickiej wykazywały one głębokie przywiązanie do wartości innych, niż szerzone przemocą przez nowych władców, bo zakorzenionych w świadomości narodowej i religijnej.

Ową niedostępną dla burz rewolucji i bolszewizmu opoką polskości i wiary były wsie zamieszkałe zwartą masą przez lud polski, tak zwanych „Mazurów”, a przylegające do Płoskirowa (dziś Chmielnicki): Zarzecze, Hreczana, Maćkowce, Szaraweczka oraz nieco dalsze: Malenicze, Różyczna, Leźniów. Parafia płoskirowska w 1917 r. liczyła około 20 tys. wiernych rzymskich katolików.

Płoskirowscy Mazury zachowali swoistą gwarę ludową, nie znając nawet języka ruskiego. Nie zawierali nigdy małżeństw mieszanych, święta obchodzili wedle nowego stylu, nosili się w stroju z biłgorajska (lubelskie). Tym samym tworzyli tu prawdziwie „małą Polskę” do tego stopnia, że Płoskirow był pod zaborem rosyjskim miastem zupełnie polskim. We wszystkich sklepach i na ulicach słyszano bowiem tylko ten język.

Chociaż Polacy na Podolu, jak i na całej Rusi, stanowili nieznaczny odsetek ludności (8,7%), to jednak w ogóle na ziemiach ruskich ich rola i wpływ na rozwój tych ziem pozostawał ogromny, a poniekąd decydujący. Charakterystyczną cechą Polaków było to, że nie rozpraszali się, lecz skupiali i łączyli, wytwarzając w ten sposób tym silniejsze ogniska swoich wpływów.

Wykorzystano fragmenty pracy Włodzimierza Osadczego „Podole w polskiej historii i kulturze”, Lublin 2007.

 

Komentarze  

 
# Danuta Bernadeta OFS 2014-02-19 12:45
Pokój i Dobro!
Historia rodu nas wzbogaca i uczy co znaczy wiara Bóg mój i wszystko co Bóg nam przeznacza i ta trwałość w tożsamości narodowej jaki przykład dobry by Polak z Polakiem żył tak jak Polacy na Podolu z nadzieją ,że Królestwo Pana jest i będzie gdzie każdy z nas Pokój i Dobro wdrażać będzie z darem modlitwy pozdrawia s.Danuta Bernadeta Maria Janc OFS
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytować